مىنمايد و كامل بالذاتست و هيچ نقصى ندارد و از هر جهت نافع مىباشد لهذا ارجاع مردم بسوى آن فرموده‌اند و ظاهرست كه بعد تحقق اين مطلب در كمال علم جناب امير المؤمنين عليه السّلام و تحقق اعلميت آن جناب چه جاى كلامست و الحمد للَّه على ظهور خزى اهل الباطل كل الظهور و ابتلائهم بما هو قاصمة الظهر بل قاصمة الظهور بالجمله نفى كردن ابن حجر اعلميت باب مدينهء علم را و توجيه ناموجه او در باب امر باتيان باب و انكار زيادت شرف باب بر اساس مفروض و حيطان مزعومه و سقف موهوم به حدى واضح الفساد و ظاهر الانهدادست كه محتاج ببيان نيست و ما آنچه در ابطال و ايهان آن مرة بعد اولى و كرة بعد اخرى بيان كرده‌ايم از قبيل تنبيه على الواضحات ست كه بسبب مباهته ابن حجر بسوى آن ملجأ شده‌ايم اما آنچه ابن حجر گفته لما هو معلوم ضرورة ان كلا من الاساس و الحيطان و السقف اعلى من الباب پس سراسر باطل و ناصواب و در بطلان و فساد مثل نقش بر آبست زيرا كه اگر مقصود و مراد ابن حجر درين مقام از علوّ علوّ ظاهرى حسيست پس اولاد ادعاى علو اساس از باب مصادمت عيان و مخالفت حس و مباهتهء صريحه و مناكرهء فضيحه است چه هر ذى بصرى مىبيند و مىداند كه اساس پست مىشود و باب بلند و هر كه در چنين امر واضح بانكار پيش آيد لائق خطاب نيست و هر گاه علو باب بر اساس ظاهر شد حسب استدلال خود ابن حجر كه علو را سبب زيادت شرف مىگرداند زيادت شرف جناب امير المؤمنين عليه السّلام بر ابو بكر متحقق گرديد و اعلميت آن جناب از ابو بكر على رغم انف ابن حجر به حد وضوح و ظهور رسيد و ثانيا اگر مدار كار بر علو ظاهرى محسوس بوده باشد پس شكى نيست درين كه حيطان از اساس بلند مىباشد و سقف از انهم بلندتر پس بنابر زعم ابن حجر لازم مىآيد كه عمر اعلم از ابو بكر و عثمان اعلم از عمر و ابو بكر هر دو بوده باشد و هذا مع كونه خلاف الواقع لا يرعنى به احد من هؤلاء الموثرين للقعاقع و اگر مراد ابن حجر از علو علو معنوى حقيقيست پس بناى ادعاى علو اساس و حيطان و سقف بر باب بلا شك و ارتياب منهدم و خرابست چه هرگز مسلّم نيست كه اين سه تا خواه به حالت مجموعى گرفته شوند و خواه افرادى در علو معنوى بادنى مرتبه علو باب مىرسند بلكه ثابت و محققست كه باب بمراتب عاليه لا تعد و لا تحصى ازين سه تا علو دارد و هر عاقلى كه در تركيب بديع باب و منافع و فوائد آن نظرى كند بيقين مىداند كه علو معنوى حقيقى براى او حاصل و هر طالب مدينه